vuurtoren webHellevoetsluis - Op 8 juni 2022, ontving wethouder Margriet den Brok het eerste exemplaar van het boek ‘De Vuurtoren van Hellevoetsluis’. De vuurtoren is het ‘Landmark’ van Hellevoetsluis.

Door Petra Vangerven - foto: Groot Hellevoet

Het lichtbaken staat symbool voor het maritieme verleden van de gemeente, vormt een geliefd decor voor evenementen en bruidsfoto’s. En heeft de afgelopen twee eeuwen schepen uit alle delen van de wereld in de haven mogen verwelkomen.

Bob Benschop adjunct-streekarchivaris bij het Streekarchief Voorne-Putten schreef al diverse boeken over de geschiedenis van Voorne Putten en de marinehaven van Hellevoetsluis. Peter Kouwenhoven is eindredacteur van “De Vuurboei”, het kwartaalblad van de Nederlandse Vuurtorenvereniging. Hij is gespecialiseerd in de geschiedenis van Nederlandse vuurtorens. De Nederlandse vuurtorenvereniging publiceert eens in de zoveel tijd een boek over een Nederlandse vuurtoren. Nu de vuurtoren van Hellevoetsluis dit jaar 200 jaar bestaat, was dit een mooie gelegenheid om een nieuw boek in deze reeks te publiceren over “onze vuurtoren”. Zo ontstond een mooie samenwerking tussen Bob Benschop en Peter Kouwenhoven. Wat resulteerde in een prachtig boek.

Het begon ooit allemaal met Jonkheer Anthony Cornelis Twent. Jonkheer Twent was inspecteur van het loodswezen en de vaarwegmarkering. Jarenlang hamerde hij op het verbeteren van het licht op het havenhoofd van Hellevoetsluis. In deze periode van maritieme bloei, voldeed de oude houten lichtopstelling niet meer. De houten opstand met de lantaarn, verkeerde al geruime tijd in slechte staat. Hij dreigde met iedere storm om te waaien en moest voortdurend met noodgrepen worden hersteld. In 1821 kreeg Jonkheer Twent eindelijk toestemming om een plan te maken voor een nieuwe vuurtoren. Jacob Valk, inspecteur der maritieme gebouwen, maakte tekeningen voor een ronde stenen toren. De Hellevoetse aannemer Klaas van Golverdingen kreeg tenslotte de opdracht om de toren te bouwen.

In oktober 1822 was de stenen vuurtoren klaar voor gebruik, zo'n 200 jaar geleden dus. Sindsdien heeft de vuurtoren veel roerige tijden beleefd. In de tweede wereldoorlog dreigde de bezetter, de vuurtoren af te breken. Ook in de jaren 50 dreigde afbraak. Gelukkig ontstond er hevig protest tegen deze afbraak onder de Hellevoetse bevolking. Dankzij dit protest kunnen we nu nog steeds kunnen genieten van de aanblik op "onze” vuurtoren.

Het boek is verkrijgbaar bij de Vuurtoren (laatste zondag van de maand in de zomer), het Stadsmuseum, bij Stichting Promotie Hellevoetsluis (Westkade) en Fortresse Holland (Droogdok Jan Blanken).

Frans Spuijbroek web

 

Terwijl Voorne-Putten in de vorige eeuw transformeerde van een agrarisch eiland naar een woon- en werkgebied onder de rook van grote industrieën, legde de Nieuw-Helvoetse kunstenaar Frans Spuijbroek de veranderingen vast in zijn etsen, litho's en houtsneden.

Hij tekende landschappen en portretten, stads- en dorpsgezichten, de afbraak van de oude vesting Hellevoetsluis en de gevolgen van de watersnoodramp en de Deltawerken.

Daarnaast schreef en regisseerde Frans Spuijbroek openluchtspelen als 'In de naam van Oranje', dat de basis vormde van het jaarlijkse 1-aprilspel in Brielle. Hij genoot landelijke bekendheid als grimeur en was actief lid van toneelvereniging Comoedia.

Het werk van Frans Spuijbroek is uit verschillende collecties bijeengebracht en beschreven door zijn zoon Frans Spuijbroek jr. die dit overzichtswerk heeft samengesteld.

Het prachtige boek dat oude tijden doet herleven is te bestellen via onze website onder het kopje boekwinkeltje of af te halen in ons museum.

 

registratie museum

 

‘Redden wat er te redden valt!’ was de gedachte die drie inwoners van Hellevoetsluis de hoofden bij elkaar deed steken in het voorjaar van 1970. Na alle rampspoed die de vestinghaven in de jaren ervoor gekend had, vormde het drietal een commissie die zich ten doel stelde om Hellevoetse voorwerpen en historisch materiaal te verzamelen en te behouden. De collectie groeide door de jaren heen uit tot een publiekelijk toegankelijk museum dat nu, na ruim vijftig jaar, haar bestaansrecht bevestigd ziet dankzij een officiële registratie in Museumregister Nederland. Naast erkenning van kwaliteit, zal het Stadsmuseum Hellevoetsluis, dat onderdeel is van Fortresse Holland, vanaf 2022 ook de toegang met een Museumjaarkaart mogelijk kunnen maken. Reden te meer voor een feestelijke buitententoonstelling met virtuele tijdlijn om de topstukken uit de collectie tentoon te stellen op het buitenterrein van Droogdok Jan Blanken.

Historie
Ze betaalden ieder 100 gulden voor de akte. Na overleg met de burgemeester konden de heren Th. Hoogkamer, W. Kleykamp en J.J. Walters de stukken uit de collectie van de vestinghaven kwijt Stadsmuseum Hellevoetsluis treedt toe tot Museumregister Nederland – pagina 2 op de zolder van het Gemeentehuis. Met steun vanuit de gemeente en met giften van vele inwoners uit Hellevoetsluis kon er in de jaren die volgden een klein museum gerealiseerd worden. In 1978 kreeg de stichting beschikking over een ruimte van 200 m2 in hetzelfde gebouw als waar het Brandweermuseum gevestigd was. Door zelfwerkzaamheid en inspanningen konden er in eigen beheer vitrines gemaakt worden om de vele aanwinsten, schenkingen en aankopen (betaald uit eigen middelen) in tentoon te stellen. Er werd grondig onderzoek verricht om de collectie, bestaande uit diverse objecten en een grote beeldbank, van de juiste informatie te voorzien, beschikbaar te maken voor een breed publiek en over te dragen aan de volgende generatie.

Registratie
De Stichting Museumregister Nederland verricht de registratie van musea in Nederland. Het doel van de registratie is de kwaliteit van de Nederlandse musea te verzekeren door haar te toetsen en zichtbaar te maken, alsook maatstaven te bieden voor eventuele verbetering. Musea die aan alle kwaliteitseisen voldoen, worden opgenomen in het register en mogen vanaf dat moment ook aansluiting zoeken bij de Museumvereniging zodat zij o.a. toegang tot de Museumkaart kunnen aanvragen.

De afgelopen jaren is er door de organisatie van Stadsmuseum Hellevoetsluis keihard gewerkt om alle documentatie m.b.t. beleidsvoering en digitalisering op orde te krijgen. Rich van Kralingen, die al vanaf het ontstaan van het museum betrokken is, kreeg hierin belangrijke hulp van o.a. oud stagiaire Dominique Sonneveld, Daniëlle Hoeben en een grote groep vrijwilligers. Het museum is dan ook maar wat trots dat deze inspanningen nu beloond worden met een positieve beoordeling! Hoewel het museum voorlopig haar deuren nog gesloten moet houden i.v.m. de beperkte ruimte en de geldende coronaregels, is een belangrijk deel van de collectie vanaf 14 augustus 2021 te bezichtigen bij Stroomversnelling; een buitententoonstelling met virtuele tijdlijn van Fortresse Holland op het buitenterrein van Droogdok Jan Blanken over 400 jaar Haven Hellevoetsluis.